ژانر / محصول سال :( Drama, 2007 - present)

رتبه ۸.۹ در imdb

رتبه ۸.۸ در tv.com

اولین خصوصیت این سریال جسارت و دومی نو آوری آن است. قسمت اول این سریال در یک اتاق شروع میشود ،گابریل برن در نقش دکتر روانشناس روی صندلی راحتی نشسته و دختری با چشمان اشکبار جلوی آن . از همان ابتدا متوجه میشویم که این یک جلسه روان درمانیست ، که بیمار در آن صحبت میکند و دکتر به حرف هایش گوش میدهد. در این سریال هم همین اتفاق می افتد ، دختر پریشان احوال قصه زندگی خود را و تجربیات شب پیش را تعریف میکند و پاول (گابریل برن) فقط گوش میدهد و گاهی جمله کوتاهی در تایید کلمات دختر میگوید. هر جلسه روان درمانی 30 دقیقه است ، بعد از سی دقیقه دیالوگ یا بهتر بگویم مونولوگ ، زمان جلسه تمام میشود ، دختر برمی خیزد و با مشایعت دکتر بیرون میرود و سریال تمام میشود. . .

نکته قابل توجه این است که در تمام مدت 30 دقیقه ، هیچ سکانسی عوض نمیشود ، دوربین معمولا به صورت ثابت چهره های بیمار و دکتر را نمایش میدهد و هیچ صحنه ای خارج از آن اتاق نمایش داده نمیشود . هیچ فلش بک با فلش فورواردی برای وقایع پیش آمده برای دختر وجود ندارد و تنها دیالوگ هاست که ما راهنمایی میکنند.

بازی گابریل برن واقعا فوق العاده است ، او نقش دکتری آرام که با مشکلات کاری خود دست به گریبان است را به خوبی بازی میکند. با این وجود که دیالوگهای زیادی ادا نمیکند ولی حالت صورت و حرکت چشمانش و دیالوگهای کوتاهش همگی به بهترین شکل ممکن ادا شده اند تا حدی که او را برنده گلدن گلاب هم کرده اند.

شاید سریالی که به جلسات مداوم روان درمانی بپردازد ، آن هم بدون تنوع تصویری و فقط با توسل به کلمات ، بیننده را دچار خستگی و بی حوصلگی نماید ولی شما ابدا متوجه گذر 30 دقیقه زمان سریال به هنگام تماشای آن نمیشوید. شاید دلیل اول نوع دیالوگهای آن باشد که کاملا عادی و بر اساس رویداد های روزمره به تحریر در آمده اند ، دیالوگ ها شروع و پایانی ندارند ، و به صورت تصادفی هر لحظه به یک قسمت زندگی مراجعه کننده میپردازند و در آخر با پایان زمان 30 دقیقه تمام میشوند. شاید وقتی به سخنان مراجعه کننده گوش بدهید ابتدا بی تفاوت، در ادامه مجذوب و در انتها شگفت زده شوید ، البته این شگفت زدگی مربوط به کشف رخدار عجیبی در زندگی فرد نیست ، بلکه مربوط به زیبایی ساختار بیان تجربیات یک فرد است در 30 دقیقه...شاید انتظار ما این باشد در همان اولین جلسه روان درمانی ، دکتر با کلمه ای مشکلات روحی بیمار را رفع کند ، ولی این اتفاق هم نمی افتد.

دیالوگ ها چندان سخت نیستند ، ولی با توجه به نبود هیچ گونه راهنمایی بصری ، فقط باید به گوش خود اکتفا کنید که در طول مدت 30 دقیقه ، دنبال کردن زنجیره دیالوگ ها  کمی سخت مینماید .ولی اگر مشکل زبان ندارید مشکل دوم را که خسته شدن از یک مکان و یک بازیگر ثابت است را نخواهید داشت. بازی ها و دیالوگ ها به قدری زیباست که شما را فریفته خود میکنند.

شبکه HBO  ، در زمانی که بیشتر شبکه ها به تولید سریال هایی با تعلییق های متوالی رو آورده اند و داستان و دیالوگ را فدای جذب مخاطب میکنند این اقدام این شبکه در تولید چنین سریالی هایی جای قدردانی دارد.